10 lutego 1940 roku rozpoczęła się pierwsza masowa deportacja obywateli polskich w głąb Związku Sowieckiego. W nocy funkcjonariusze NKWD wkroczyli do tysięcy domów na Kresach Wschodnich, dając rodzinom zaledwie chwilę na spakowanie dobytku. Następnie pod eskortą wywożono ich na stacje kolejowe i transportowano w nieogrzewanych wagonach na Sybir oraz do Kazachstanu. Wśród deportowanych byli urzędnicy, osadnicy wojskowi, leśnicy, ale także kobiety, dzieci i osoby starsze. Podróż w nieludzkich warunkach, mróz, głód i choroby sprawiły, że wielu nie dotarło do celu. Ci, którzy przeżyli, zostali zmuszeni do ciężkiej pracy w skrajnie trudnych warunkach. Pierwsza deportacja była początkiem kolejnych fal wywózek. Setki tysięcy obywateli II Rzeczypospolitej doświadczyło dramatu zesłania, którego skutki naznaczyły całe pokolenia. Dziś pamięć o ofiarach tamtych wydarzeń jest naszym obowiązkiem. To przestroga przed skutkami totalitaryzmu i przypomnienie, jak ważne są godność człowieka, wolność i pokój.